قول میدهم به اردیبهشت نرسیده شاعر شودمردی که با رنگ روغن پاییز را در باد کشید و خودش هم وارد بوم شدتا با دختری کمرباریک که روی نیمکت نقاشیاش نشسته بود آذری برقصد ...!========... و  غزلهایم  را با خودکار قرمزی می نویسم که امروز در جیب پیراهنم رنگ پس دادهدرست روی قلبم...  و من فکر می کنم روزی به دست یکی از شعرهایم تیر خواهم خورد...!========پای پاییز را وسط نکش!این نقشهی خودِ تابستان است که با جنگل به هم زده تا درختها روی برگهایشاننامهی عذرخواهی بنویسند و به سمت روزهای از دسترفته   پرتاب کنند...!========من دختر خاورمیانهام روزها در نکاح خورشیدیاز تنورهی مرگ...شبهمبستر چراغی گردسوز که نفتش دارد تمام میشود...! + نوشته شده در دوشنبه دوازدهم مهر ۱۴۰۰ ساعت 1:25 توسط مسعود احمدی  | 

من در سرزمینی شاعر شدهام که تاریخ گوشتِ جغرافیایش راخورده استو استخوانهایش را در دامنهی کوهی انداختهکه آبِ خوش از گلوی هیچ رودخانهای  پایین نمیرود...!======نقشهی جهان را از وسط نصف میکنم...اصفهان جییییییییییییییییییغ میکشد...!======آباز سرِ مردمِ شهر گذشترودخانه اماهنوز تشنه بود...!======مسعود احمدی آذر ۱۴۰۰ + نوشته شده در چهارشنبه دهم آذر ۱۴۰۰ ساعت 4:27 توسط مسعود احمدی  |